Zamek w Rawie Mazowieckiej

Zamek w Rawie Mazowieckiej powstał w 2. połowie XIV wieku na niewielkim wzniesieniu między rzekami Rawką a Rylską. Od miasta oddzielała go fosa. Był siedzibą książąt mazowieckich w czasach, kiedy Mazowsze nie należało do Polski. Zamek zbudowano z cegły na planie czworoboku. W północnej części budowli znajdował się piętrowy budynek mieszkalny. Do zamku wjeżdżało się bramą chronioną przez trzypiętrową wieżę. W narożniku murów stała kolejna, ośmioboczna wieża (widoczna na zdjęciu), w której urządzono więzienie. Zamek w Rawie musiał być twierdzą dobrze obwarowaną, skoro królowie polscy przez wiele lat przechowywali tu pieniądze przeznaczone na utrzymanie wojska. W XVII wieku, podczas potopu szwedzkiego, zamek został częściowo zniszczony. Na początku XIX wieku, w czasach zaborów, Prusacy rozebrali go niemal całkowicie, aby uzyskać materiał budowlany. Zachowały się tylko fragmenty murów przy ziemi. Po drugiej wojnie światowej odbudowano wieżę narożną i część przylegających do niej murów. Z zamkiem wiąże się opowieść o dramatycznych wydarzeniach z czasów panowania jednego z książąt mazowieckich, Ziemowita. Jego żoną była księżniczka śląska. Do Ziemowita doszły plotki o romansie żony z pewnym dworzaninem. Książę wpadł w gniew i rozkazał ich zabić. Wielkie było jego zdziwienie i przerażenie, gdy słudzy donieśli mu, że dworzaninem okazała się młoda kobieta w męskim przebraniu. Księżna ukrywała ją przed zemstą sąsiadów. Plotki o romansie okazały się więc zupełnie bezpodstawne, ale było już za późno. Ziemowit starał się odpokutować winę. Otoczył swego syna bardzo troskliwą opieką, zapewnił mu wykształcenie, ale i tak syn, kiedy dorósł, opuścił zamek. Nie chciał mieszkać tam, gdzie tak okrutnie i niesprawiedliwie potraktowano jego matkę.